ராகவபிரியன் தேஜஸ்வி எழுத்தாளர்

தென்திசை தவிர மூன்று திசைகளில் கோபுரம் என்றுதான் எழுந்திடும் என்பதோர் கேள்வியுண்டு யாரிடம் திருப்பணியை எம்பெருமான் ஒப்படைத்து பாரினை வியக்கவைப்பார்.. புதிர் நிறை திருவரங்கம்.... [ராகவபிரியன்] என்று எழுதவைத்த எம்பெருமான் திருவரங்கன் கடந்த ஒரு வார காலமாக திருவெள்ளறை வரவேண்டும்..வந்தென்னைச் சேவிக்கவேண்டும் என்று கட்டளையிட்டபடியே இருக்கும் ஒரு தவிப்பை உணர்ந்த வண்ணமிருந்தேன்..இன்று எந்தத் திட்டமிடலும் இன்றி எனது சகதர்மினியுடன் திருவெள்ளறை சென்று புண்டீரீகாஷப் பெருமாளையும் தாயாரையும் தரிசிக்கும் பேறு பெற்றேன்... ஆதி திருவெள்ளறை...அடுத்து திருபைஞ்சீலி..ஜோதி ஆனைக்கா..கிளி காட்டிய திருவரங்கம்...என்ற ஒரு தொன்மையான வட்டார வழக்கு நிலவுகிறது... சிபிச்சோழன் காலத்தில் வெண்மையான மலைமீது கட்டப்பட்ட பேரதிசயக் கோவில் இது வென்று வரலாறு கூறுகிறது...மதுரையை மீட்ட சுந்தரபாண்டியன் மற்றும் எட்டாம் நூற்றாண்டின் சோழர்களால் விரிவுபடுத்தப்பட்ட கோவில்... தற்போது அதன் பாதியில் விடுபட்டு சிதைந்திருக்கும் ராஜகோபுரத்திற்கான திருப்பணிகளை கோவையைச் சேர்ந்த அன்பர் ஒருவர் தனியொருவராக முன்னெடுத்துச் செய்துகொண்டிருக்...

நிவாரணம் ஏந்தி புறப்படுகிறதென் ஊர்தி.. யானை கட்டிப் போரடித்த எம் தஞ்சைவயல் வெளிகளுக்குள் நுழைகிறேன்.. கை நிறைய சிதறிக் கிடக்கும் தென்னங்குரும்பைகளை நீட்டும் பிஞ்சுக்கைகளுக்கான நிவாரணமெதுவென அறியாது அதிர்கிறேன்.. சாய்ந்து கிடக்கும் மின் கம்பிகளில் லாகவகமாக நடனமிட்டு சரிந்த குடிசையின் மண்சுவர் மாடத்திலிருந்து கல்லாங்காய் ஆட்டத்திற்கான கூழாங்கற்களைச் சேகரிக்கிறாள்.. சின்னத் தமிழச்சி.. அவைகளைக்குட்டையில் குளிப்பாட்டி வாரியணைத்து ஈரப்பாவாடைக்குள் பத்திரப்படுத்தி பளீரெனச் சிரிக்கிறாள்.. கூழாங்கற்களை கூட்டாஞ்சோறின் ஆவியில் அவித்து காயவைக்கக்கோரும் அவளின் கைகளில் அந்தக் கூழாங்கற்களில் கூட்டஞ்சோற்றின் வாசம் கொணரும் உடனடி நிவாரணமறியேன்.. வரப்புச் சண்டையில் பெரியப்பா மாமரத்தில் வீசியெறிந்த நடைவண்டியுடனும் பறவைக்கூடுகளுடனும் தலையாட்டிப் பேசிக்கொண்டிருந்தவள்.. அம்மாமரம் சாய்ந்து குட்டைக்குள் மிதக்கவிட்ட அவளின் மிச்ச நடைகளை அந்த மிதிவண்டியை கூடடைய வந்த பறவைகளின் மீந்த சிறகுகளை அணிற்கடித்தப் பழங்களை.. எப்படி நிவாரணமாய் மீட்டுத்தருவதென தவித்துக்கொண்டிருக்கிறேன்.. ஊர்தியை விட்டிறங்கியவன்...

புறக்கணிப்பின் வலி உணர்ந்தவர்கள் அதன் பாதிப்பால் தங்களையே புறக்கணிப்பிற்குள்ளாக்கிக் கொள்பவர்கள் இலக்கியப் பொறாமையின் பிரதிபலிப்புகளெனின் அதை நிறுவுதல் கடினமல்ல..ஒரு பதிவின் தீவிரத்தையும் தாக்கத்தையும் ஒரு ஆகச் சிறந்த படைப்பின் வீச்சுடனும் விஸ்தீரனத்துடனும் ஒப்பிடுதல் ஒவ்வாமையின் அரிப்பிற்கு உள்ளாக்கி மனச் சொரிதலை உருவாக்கும் வல்லமையுள்ளது..பதிவு என்பது நோக்கங்கள் அற்றது..அதற்கான விருப்பங்களும் கருத்துக்களும் விளம்பர உத்தியின் கூறுகளைச் சுமந்து வலுவிழந்துவிடும்..ஒரு தனித்துவம ான படைப்பின் பிறப்பு இலக்கிய விடியலின் வரவை ஒரு சேவலின் அறைகூவலிலோ கிழக்கின் சிவப்பு நிற ஒளி நுழைவின் அதிர்வுகளிலோ ஒரு மனிதப் பிறப்பின் அத்தனை ஆவல்களின் பிம்பமென்றோ எண்ணங்களின் எல்லைகளையும் தாண்டி மாறுதல்களை உருவாக்க வல்லது..அதுபோன்றதொரு படைப்பை முக நூலில் வெறும் பெயரைப் பார்த்துவிட்டு விருப்பக்குறி கூட இடாமல் கடந்து போகும் போது எனக்கு தென் ஆப்பிரிக்கக் கவிஞர் ..அந்த நாட்டின் தேசிய கீதத்தைத் தந்த 58 வயது வரையே வாழ்ந்து தெனாப்பிரிக்க தொன்ம இலக்கியத்தை ஆங்கிலக் கலப்பற்ற ஆதிமொழியில் எழுதி உரை நடையின் வர்ணனைகளை விலக...

உன் மாநாட்டிற்கான ஆயத்த வேலைகளின் கடல் நடுவே உருக் கொள்கிறது ஒரு புயல்.. அதன் மைய மாயக் கண்களுக்குள் வெற்றியைத் தேடுகிறாய்..இப்போதே.. உன் வியர்வைகளை உயர்ந்த வண்ணத் தட்டிகளாய் வழியெங்கும் அமைத்த நீ துவக்குகளற்ற நாவாயாய் அலைகளால் தடுமாறிக்கொண்டிருக்கிறாய்.. புயல் ஒரு குடையென உன் மீது கவிழத் தொடங்குகிறது.. மாநாட்டுப் பந்தலில் நீ நிற்கக்கூட அனுமதிக்கப்படபோவதில்லை யெனினும் அதன் முகூர்த்தப் பந்தல்காலென உன்னைப் புதைத்துக் கொண்டிருக்கிறாய்.. புயலின் மெல்லிய ஈரக் காற்று உன் மீதான வண்ணங்களை அழிக்கத் தொடங்குகிறது.. உனக்குத் தரப்பட்ட தேனீர்க் காகிதக் கோப்பையை வியர்வையால் கழுவி வைத்திருக்கிறாய்.. அதன் மீது நீ எழுதப் போகும் வரலாற்றின் வரிகள் மாநாட்டின் முழக்கங்களாய் மாறுமெனும் உன் கனவில் தீ மூட்டப்பட்டிருக்கிறது.. காய்த்த உன் கைகளில் தட்டியேந்தி வறுமையின் கொடியேந்தி ஏமாற்றுக் காரர்களின் வருகைக்காகக் காத்திருக்கிறாய்.. மாநாடு தொடங்க புயல் அதன் கைகளை தட்டி உன்னை எச்சரிக்கிறது.. திரும்பிப் பார்க்கிறாய்.... மாநாட்டுப் பந்தல் அதன் அலங்காரங்களுடன் வானில் துளித் துளியாக தூக்கியெறியப் பட்டுக்கொண்டிருக்கிறத...

மனிதன் மன அதிர்வுகளின் பால் கால் பதித்து தள்ளாடியபடி சில செயல்களைச் செய்கிறான்...அவனைப் பொறுத்தவரை அதிர்வுகளின் பிரக்ஞ்சையும் தாக்கமும் அதன் விளைவுகளும் அவனை பாதிக்கும் வரை.. அவன் அறிவிலியாகவே இருக்கிறான்..மனிதனின் முதன்மையான இயல்பு அடுத்தவனுடன் தன்னை ஒப்பிட்டுக்கொள்வதுதான்..சில ஒவ்வாத ஒப்பீடுகளால் அவன் தன்னை உயர்ந்தவனாகவும் பலமுள்ளவனாகவும் தான் வெறுப்பவன் தன் முன்னே மண்டியிட்டுக் கதறுவதாகவும் கற்பனை செய்தபடியிருக்கிறான்..கற்பனையை நிஜமாக்கும் பொழுதின் கடினங்களில் மனிதம் இறந் து போவதைக் காணலாம்...தனி மனிதன் தன் ஆச்சார்யனை அருகிலிருந்தும் அடையாளம் காணமுடியாமல் தவிக்கிறான்..அந்தத் தவிப்பின் அதிர்வுகளால் தள்ளாடியபடி அந்த ஆச்சார்யனை அடியாள் வைத்து அடிக்கவும் தயங்காத இயல்பை ..அந்த ஆச்சார்யனின் தவப்பொருட்களை திருட்டுத்தனமாக அடைய நினைக்கும் ஒவ்வாத தீய மனப்பாங்கின் அசுர இயல்பை பிறிதொரு நாளில் உணர்வதை ஞானமெனக் காண்கிறான்..அவன் அதை அடைவதற்குண்டான நெடிய பயணத்தில் சில நேரங்களில் தன்னையே தொலைத்ததை அறியாமல் பிணமாய் கனத்துப்போகிறான்..அப்படியான ஒரு மனிதனை அரங்கன் ஆட்கொண்டு மனிதனாக்குவான் என்ற அசைக்கம...

வாழ்வு என்பது பிறத்தலும் குழந்தைமையும் உழைப்பும் இன்ப துன்பங்களும் மூப்பும் இறத்தலும் எனும் நம் நம்பிக்கைகளை தகர்த்து அது முடிவற்ற போராட்டம்..ஒருவேளை முடிவின் விளிம்பில் வெற்றி என்பது நிச்சயமில்லை எனும் போதில் செல்லும் ஒவ்வொரு நொடியும் எதிர்கொள்ளும் தோட்டாக்களும் பிணங்களும் இடிபாடுகளும் இழப்புகளும் போராட்டப்பாதையை எழுத்தை நோக்கி ஒரு ஆறுதலுக்காகவாவது ஒருவரை திருப்ப முடியும்..எழுத்தின் மூலமும் போராட முடியும்...எழுத்து கண்டிப்பாக எழுந்து நிற்கச்செய்யும்..அப்படிப்பட்ட கற்பனைகளு க்கும் எட்டாத ஒரு கொடுஞ்சூழலில் ஐஎஸ் ஐஎஸ் தீவிர வாதிகளால் தனது தாயும் ஆறு சகோதரர்களும் தன் கண்முன்னால் கொல்லப்பட்டும்..தான் பாலியல் அடிமையாக கொடூரமான வன்புணர்விற்கு ஆளாக்கப்பட்டும் அத்தனை கொடுமைகளையும் எதிர்கொண்டு தைரியமாக தப்பி வந்து லண்டனில் ஒரு மனித உரிமைப் போராளியும் தோழியுமான சட்டப்பணிகளைத் தொழிலாகக் கொண்ட அமோல் கொலோனியிடம் அடைக்கலம் தேடி தஞ்சம் புகுகிறாள் நாடியா மூரட்...2018 ன் அமைதிக்கான நோபல் பரிசு பெற்ற நிஜமான புரட்சிப்பெண்... அவரின் கடைசீப் பெண்குழந்தை[THE LAST GIRL] என்ற புத்தகம் படிப்பவர் கண்களில் க...

இரவு யாசகனின் மோதிர விரல் -------------------------------------------------- எனது அட்சயபாத்திரத்தில் அன்னமிடுபவர்களின் மோதிரங்கள் எனக்குப் பிடிக்கும்.. பொற்கொல்லனின் சின்ன உளியின் சப்தங்களை பொன் உருகி கெட்டியாகும் நிமிடங்களை கண்ணுள் கொணர்ந்து திளைப்பேன்.. சில விரல்களின் உலோகங்கள் நெகிழிச் சுழுவுகள் ஓலை மோதிரங்கள் மிட்டாய் மோதிர குழந்தை விரல்கள் கூட மிக மிக எனக்குப் பிடித்திருந்திருக்கிறது.. என் அன்ன பாத்திரத்தில் தற்செயலாக விழுந்த அந்த மோதிரம் என் பிச்சைக்குத் தடையாகிப் போனது.. இப்போதெல்லாம் இரவு யாசகம் மோதிர வெளிச்சத்தில் இளைத்துப்போக.. இரவுப் பசிதாங்காமல் மோதிரத்தின் உரிமை விரலிடம் விரைந்து சென்றேன்... பெற்றுக்கொண்ட அன்னை இதை அடகில் இட்டால் தான் இன்று அன்னம் எங்களுக்கு என்றாள்... தவறாமல் இரவு யாசகம் வரவும் கட்டளையிட்டாள்.. என் அட்சைய பாத்திரங்களெங்கும் பொற்கொல்லனின் உளிச் சப்தம் ஏனோ தாளம் தப்பி கேட்டுக் கொண்டேயிருக்கிறது.. ராகவபிரியன்