ராகவபிரியன் தேஜஸ்வி எழுத்தாளர்

மனித வாழ்வின் காய்கறி வாங்கும் செயல் வகைமையென்பது தனித்துவமானது..அதுவும் ஒரு மழை நாளில் திருச்சி காந்தி மார்க்கெட்டில் வாங்கும் செயல் வகைமை சிந்திக்க வைக்கும் வல்லமையுடையது.. ஒரு காய்கறிப் புலத்தினுள் கொம்புடைய மாடுகள் சேற்றில் அனாயாசமாய்ச் சுற்றி வந்து அதற்கான காய்கறித் தீவனங்களுக்கான உத்தியைக் கட்டமைக்கும் நேர்த்தியை நனைந்தபடியே ரசித்தபடி எனது வாடிக்கைக்காய்கறி கடையில் நிரூபிக்கப்பட்ட புரிதல் உள்ள விற்பனை நுட்பமறிந்த பெண்மணியிடம்.. உருளை என்னா வெல...என்று கேட்டேன்.. இன்னா சாமி..தாடி சுருள் சுரூளா அழகாகீது..இன்னா வெசயம்... அவள் விலை இன்னும் சொல்லவில்லை... அத வுடும்மா..உருளை என்னா வெல அதச் சொல்லு... ம்...வழக்காமன வெல தான் சாமி..மழ கொட்டு கொட்டுன்னு கொட்டுது..காய வித்து ராங்கா வெல சொல்லி காசு கொட்டப்போவுதாக்கும்..எத்துனை கிலோ..சொல்லியவாறே உருளைக் கிழங்குகளை தராசில் அள்ளிப் போட்டாள்... ஆமா...கிலோவாங்குறாங்க...ஒரு அரை கிலோ போதும்... சாமி...நீ எப்பப் பாறு எதோ தலையில கொம்பு மொளச்சா மாதிரி தான் பேசுவ...குடுக்கற காச குடு சாமி...பொறவு..உங்கிட்ட ஒன்னு கேக்கனும்..கோவ...

கொட்டித் தீர்த்த கோர காலை மழையின் கொடூரக் கரங்களில் இருந்து என் மகிழுந்துவை தண்ணீர் படாமல் காப்பாற்றமுடியவில்லை.. துருவேறிப் போன பொருளாதாரக் குறியீடாய் நாளைய பட்டறையில் தேயப்போகிறது அது.. சாமான்ய பொதுஜனனாய் பர்கேப்பிட்டா இன் கம்மிற்கும் ரெப்போ ரேட்டிற்கும் வளர்ந்து வரும் வளர்ந்து கொண்டிருக்கும் வளர்ந்தே தீரும் என்ற சொற்றொடர்களின் இழைகளின் அறுந்துவிழாத ஆங்கில வார்த்தைகளின் கம்பி நடனமும் புரியாமல் மழையையும் மகிழுந்துவையும் பார்த்தபடியிருக்கிறேன்.. சுர்ஜித்தை வெளிக்கொணர நடத்தப்படும் பிரயத்தனங்களும் பொருளாதாரத்தின் வளர்ச்சிவிகிதத்தை ஏழு சதமாய் உயர்த்தப்போகும் விந்தை நாடகத்தையும் அறியாத வருணன் மகிழுந்துவின் மேல் குதித்துக் குதித்து விளையாடிக்கொண்டிருக்கிறான்.. இறக்குமதிகளுக்கான சந்தையின் ஏற்றமோ இறக்கமோ புரியாமல் வெங்காயத்திற்கு விலைபேசியபடி கொச்சைத் தமிழில் திட்டு வாங்கிக் கொண்டிருக்கிறாள் மனைவி.. ஆறாய் பெருகி ஓடும் மழையின் சாலை வாய்க்காலில் நனைந்தபடியே என் கவிதை நோட்டின் பக்கங்களைக் கிழித்து கப்பல் விட்டுக் கொண்டிருக்கிறாள்.. மகள்... இந்தியப் பொருளாதாரமாய் மழை ஓய்ந்த வீட்டின...

ஒரு பனவனின் பால்ய நினைவுகளில் தீபாவளி...1 நினைவுகள் என்பது பாதுகாக்கப்படவேண்டியவை...எல்லா நினைவுகளும் அல்ல..சில நமக்குப் பாடம் கற்றுத்தந்திருக்கும்..அப்படியான நினைவுகள் நாம் மறைந்த பின்னும் ஆன்மாவாய் சில காலம் உயிர்த்திருக்கும் என உப நிடதங்கள் கூறுகின்றன..சீனாவில் தொங்கும் சவப்பெட்டி என்ற மரத்தாலான மேலதிக கனமுடைய பெட்டி ஆகப்பெரும் உயரத்தில் 2500 ஆண்டுகளாய்த் தொங்கிக்கொண்டிருப்பதாகப் படித்திருக்கிறேன்.. கோவில்கள் நமது முன்னோர்களின் நினைவுகளை அவ்வப்போது தூண்டியபடியே இருக்கின்றன..நமது பண்பாடும் கலாச்சாரமும் சில நினைவுகளின் மீட்சியென்பதறிவோம்..அது போழ்து எனது வயது எட்டு என நினைக்கிறேன்..என் நினைவிலிருக்கும் முதல் தீபாவளி...கணவனை சிறுவயதிலேயே இழந்த என் அத்தையும்..எங்களின் தாய்தந்தையற்ற பெரியப்பாவின் பெண்..என் அக்காள் தங்கமும் நாங்கள் உடன்பிறந்தோர் அப்போது ஐந்து குழந்தைகளும் இருக்க...மத்திய அரசு ஊழியரான எனது தந்தை உடல் நிலையற்ற நிலையில் ஏறக்குறைய ஓராண்டாய் வேலைக்குச் செல்லாமல் வறுமையை விலைகொடுத்து வாங்கி எங்களிடம் விற்பனை செய்திருந்த நேரம்.. என் அப்பாவின் நிறுவனத்தில் கடன் வழங்கும் ச...

செவித்துறண்டியால் காதுகுடையும் சித்திக்கு குழந்தையின் பட்டாம்பூச்சியின் பின்னான ஓட்டம் சொன்னாலும் புரிவதில்லை.. பட்டாம்பூச்சியை கணுக்கையில் படிமமாய்க் கிடத்திப் பேசும் குழந்தை மொழி அம்மாவைத் தவிர யாருக்காவது புரியுமா என்ன..? பட்டாம் பூச்சிகளை பெரும் பறவைகள் உண்பதில்லையாம்.. அம்மா எனும் வானம் தவிர வேறெங்கும் பாசத்தின் வண்ணங்கள் கிடைப்பதில்லையாம்.. தீபாவளி வண்ண உடைக்கான சேர்த்தி வலையல்கள் பட்டாம் பூச்சியின் படிமத்தை மறைத்தால் குழந்தையால் பேச முடியாதாம்.. வலையல் வேண்டாமென சொன்னக் குழந்தையை செவித்துறண்டியால் குத்தியபடியே சித்தி அழும் குழந்தையின் கைவலிக்க வலையல் அடுக்குகிறாள்.. அந்தச் சின்னக் கையிலிருந்த படிமப்பூச்சி ஆழ்துளை கிணற்றுக்குள் தன் உணர்விழைகளால் குழந்தையைத் தேடிக்கொண்டிருக்க.. வலிக்கும் கைவலையல்களை ஒவ்வொன்றாய்த் தள்ளி இடைவெளியில்லாமல்.. தன் தலைமைப் பட்டாம் பூச்சியிடம் பேசிக்கொண்டிருக்கிறாள்..குழந்தை.. மத்தாப்புக் கொளுத்தினால் கை சுட்டுவிட்டாதாம்.. வண்ணம் மங்கிப்போக வாய்ப்பிருக்கிறதாம்... குழந்தையின் அன்பில் கையில் மத்தாப்பூவாய் சிறகடிக்கிறது படிமத்தட்டான்....

ஒரு பனவனின் ஆன்மீக அனுபவங்கள்... சில நிகழ்வுகள் மானுடம் நிகழ்த்தியதாகக் கொண்டாலும் அதன் தூரத்து இயக்குக் கருவி ஆண்டவனிடம் இருப்பதை ஆன்மபலம் பொருந்திய ஞானக்கண் காட்டிக் கொடுத்துவிடும்..அத்தகைய ஞானக்கண் அன்பே சிவமாக உருவம் கொண்ட ஆதிசிவனின் முகத்தில் இருப்பதை அறிவோம்.. சிவ ஞான போதம் அதை இப்படிக் கூறுகிறது.. தொண்டர்கள் தாமும் வானோர் தொழும் திருமேனி தாமும் அண்டரும் கண்டிலாத அண்ணலே என வணங்கி வெண்சரளங்கள் சிந்த விழி மொழி குளற மெய்யே கண்டுகொண்டு இருப்பர் ஞானக் கடல் அமுது அருந்தினோரே.. ஒரு பக்தியின் வெளி சிவமயமாய் மாறுகிறது...அங்கே சின்ன திடலொன்று உருவாக சிவம் சிவனென்று உறங்கத் தொடங்குகிறது..இருபுற நிழலில் திடல் குளிர சிவபக்தர்கள் சிவமென்றறியாமல் தாமும் உறங்குவதைக் காண உவகையெழும்பும் முகம்..அம்முகம் கண்டு சிவ ஞானக் கண் திறக்கும்..திடலும் உவகையும் ஆணவமும் எரிந்து சாம்பலாகிவிடும்... இருளாது அன்றி இலது..எவையும் ஏகப் பொருளாகி நிற்கும் பொருள் என்று சித்தாந்த அட்டகம் பேசுகிறது... உறங்கும் திடலின் சிவ நிழலென அறியாமல் மகிழுந்துவை நிறுத்த...சிவன் மனித உருவின் ஆணவமென உருவெடுத்து...இடம் தனதென...

இந்த வருட தீபாவளி இல்லாத வெளியொன்றைத் திறக்கிறேன்.. அப்பெருவெளியின் படிமப்படிகளின் மேல் கிடக்கும் வீதியோரக் கடைகளின் சதுரமற்ற செவ்வகமற்ற மிதியடியை மிதித்தே உள்ளேகுகிறேன்.. விடியாத இரவொன்றிலிருந்து நீளும் மத்தாப்புச் சிதறல்கள் மன வெளியெங்கும் வெறுப்பேற்றிச் சுற்றுகின்றன.. முதிராத மனமகிழ்வின் அறைகளைத் திறப்பதற்கான சாவி தேடியலைந்த அவ்வெளியெங்கும் என் வெற்றுக் கால்களில் அப்பிக்கிடக்கிறது சோகத்தின் சேறு.. முகம் கவிழ்ந்த கூடடையும் பறவைக்காலென நுனிப் பாதம் பட்ட பழைய சாக்கின் மிதியடி ஸ்பரிசம் எம் மண்ணின் வாசமென மனம் நிறைக்க.. ஏதுமற்ற என் பணப்பையில் நிரம்பித் ததும்புகிறது வெளியிடமுடியாத அன்பு... ராகவபிரியன்

என் பிரதியிலிருந்து நான் விலகிவிட்டேன்.. ஒரு படைப்பின் அந்தம் இன்னொரு பிரதிக்கான ஆதியென அறிவேன்.. பிரதியிலிருக்கும் ஆய்வுப் பார்வை எனதல்ல.. இப்போது என் மொழியியல் கண்கள் குருடாகிக் கிடக்கிறது.. பிரதியை நீங்கள் கிழித்துப்போடுங்கள்.. என் மொழி அதைப் பார்க்கப்போவதில்லை.. என் பிரதியிலிருக்கும் பூணூல் உங்களால் அறுத்தெறியப்படவில்லை.. என் மார்பில் இருப்பது நேற்று மாற்றப்பட்ட புதுப்பூணூல்.. சூழலியல் அமைப்பியல் கோட்டாட்டுவியல்.. மிகு நுட்பவியல் நுண் தளவியல் புன்னாக்குவியல் எனச் சொல்லிவந்து இறுதியில் என் பிரதியை பூணூலியலில் முடிப்பீர்கள்.. பூணூலின் பிரம்ம முடிச்சவிழ்ப்பவனின் முடிச்சவிக்கியியல் பிரம்மப் படைப்பாளியறிவான்.. அகம் பிரம்மாஸ்மி.. என் பிரதியிலிருந்து அவிழ்த்தெறியப்பட்ட பூணூலில் இருந்து நான் விலகிவிட்டேன்.. என் மார்பின் பூணூல் என்னை விட்டு விலகுவதுமில்லை.. நான் கைவிடப்படுவதுமில்லை.. இன்னொரு படைப்பிற்கான ஆதி முகத்தைப் படைக்கும் படைப்பியலின் நுட்பங்களோடு கையிலிருக்கும் மணிமாலையை உருட்டத்தொடங்குகிறான்.. பூணூல் அணிந்த பிரம்மச் சித்தன்.. ராகவபிரியன்