ராகவபிரியன் தேஜஸ்வி எழுத்தாளர்

போர்க்களங்களையே பார்த்திராத  நிகழ்கால நினைவு வெளிகளை விளையாட்டுத் திடலின் உக்கிரங்களும் வக்கிரங்களும் பெரிதும் ஆக்கிரமிக்கின்றன..குறிப்பாக பள்ளிக்கூடங்களையும் அதன் அதீத அழுத்தத்தையும் மெல்ல வெளியேற்றி இலகுவாகலம் என்று கல்லூரிகளில்  நுழையக் காத்திருக்கும் இளைஞர் சமுதாயம்  கடந்து வந்திருக்கும் காத்திரமான வருடங்களை இன்னும் கடினமாக்கி அதிக அழுத்த வன்முறைக்கு உட்படுத்தும் களம் புகுத்தும் கல்வியெனும் மாய நிகழ்ச்சூழலில்.. விளையாட்டுத் திடலின் வன்முறைகளும் வக்கிரங்களும்..செயற்கையாய்க் காட்டப்படும் சாகசங்களும்.. சின்னத் திரையில் தன் அழுத்தங்களை துடைத்து விட்டு எடையிறக்கிய மனப்பான்மையை வலிந்து பெறுகிற வடிகாலாய் மாற்றப்பட்டிருக்கிறது...அதைத் தேடிய தொலைதூர ஒட்டம் தானாகவே கொடியசைத்துத் தொடங்கிக்கொள்கிறது...தொழில் நுட்ப வளர்ச்சியென்ற பெயரில் ஒரு வயது குழந்தையிடம் எங்கிருந்தோ அதன் தாய் இதோ வந்துவிடுகிறேன் என்று பதிவு செய்த குரல்தகவல் தர...அது பொய்யென்றறியாப் பேதை மகவு தன் தளிர் நடையில் காண்போரிடமெல்லாம் தன் அம்மாவின் சுயமிப் புகைப்படம் காட்டும் கைபேசியை இப்படியும் அப்படியும் காட்டித் த...

ராகவபிரியன் தேஜஸ்வி எழுத்தாளர்: WORLD CUP : The game has unfurled the flags of harmony The flame on the stadiums up flared in hegemony The ball of peace is kept at the centre The cap...

The game has unfurled the flags of harmony The flame on the stadiums up flared in hegemony The ball of peace is kept at the centre The captains putting their legs on the thunder.. centre forwarding nations are ready to kick just for thy nation's selfish economic picks Red yellow green cards are with UN's soul At last UN's whistle will blow on a peaceful goal.. When the goal keeper is wearing a beard or turban If his colour is black or brown or belonging to mountain The ball may be kicked with extra vigorous tempers Watching children in the stands may urinate on pampers.. Our humble prayerful request for the heavy weight powers Kindly play the game in humane submissive showers.. Our defending poor nations are holding as fullbacks.. Fearing the centre right and left halfs pulling their socks.. Don't strive hard to defeat any [atom]ball less nation With thou daunting power game in unrealistic reason Let us clap our hands and open the wings of pigeons over the wo...

நீ குறுக்கிடுகிறாய்... மண்ணுருண்டையை உருட்டும் வண்டென இருசக்கர வாகனம் உருட்டுகையில்தான் என் நீணெறியில் நீ குறுக்கிடுகிறாய்... உருண்டோடும் உருண்டையை தவ்வித்தவ்விப் பிடிக்கையில் நீ மட்டுமல்ல... கட்டெறும்புக் கூட்டெமென கட்டுப்பாடற்ற கனரக வாகனங்கள்... உடல் தூக்கி இறக்கிச்செல்லும் பச்சைப் புழுக்கூட்ட பள்ளிக் குழந்தைகள்.. அசோகர் நட்டுவைத்து இன்றுவரை தப்பிப்பிழைத்திருக்கும் மரத்திலிருந்து உதிர்ந்த நீண்மையிலை... பண்பாட்டின் நீணிதியாய் கொலுசணிந்த கால்களுடன் காவிரி மணல் சாக்குகளில் சுமந்து கடக்கும் தஞ்சைப் பெண்டிர்.. இவர்களுடனும்தான் நீயும்... இதன் மேலெல்லாமும் உன் மீதும் மோதாமல் பிரபல வீடடையும் வரை கவி நீணிலையைக் கடத்தல் அததனைச் சுலபமல்ல... இருந்தாலும் மண்ணுருண்டையில் விழும் ஒரு துளி மழைச்சொட்டிற்காகத்தான் அதைக் கெட்டிப்படுத்தி இன்னும் கடிதுருட்ட இந்த வண்டின் பயணம் நீரூபமெதிர்த்துத் தொடரும்... ராகவபிரியன்

எங்கள் வீட்டு செம்பருத்தி பூத்துக் குலுங்கி எறும்புகளை இறைத்துக்கொண்டிருக்கும் ஒரு மத்தியான கொதிவேளையில் தான் மழை நீர் தேங்கிக் கிடக்கும் அந்த பழைய பெயிண்ட் டப்பாவை யாருமே அப்புறப்படுத்தவில்லையென்ற கோபம் என்னுள் ஓர்கட்புள்[காகம்] எனக் கத்திக்கொண்டிருந்தது.. நூறாண்டு பழமையான ஒரு வீட்டிற்கு பெயிண்ட் அடிக்கும் ஓர்பு அவ்வளவு எளிதல்ல... அதன் மிச்சங்களை சுமந்து மழையின் மிச்சங்களையும் சுமந்துகொண்டு அதே செம்பருத்தியினடியில் எறும்புகளுக்காகவாவது கொஞ்சம் தண்ணீரை மிச்சம் வைத்திருக்கிறது பெயிண்ட் டப்பா... மீந்த தண்ணீரைக் கொட்டிவிட்டு அதைக் கழிவறைக்குக் கொடுக்கும் ஒரு குச்சித்தல் செயலை கிஞ்சித்தும் செய்ய மனம் வரவில்லை... ராகவபிரியன்... இது போன்ற பின் நவீன கவிதைகளை....யாராவது நோபல் கமிட்டிக்குப் பரிந்துரை செய்வீர்கள் என்ற நம்பிக்கையால் இன்னமும் எழுதிக்கொண்டிருக்கிறான் சாமான்ய பொதுஜனன்...

இப்போதைய ஆகச் சாதாரண வெறும் பிரபலம் என்பதால் அதிக லைக் வாங்கும் பாணியில் எழுதப்பட்ட ஒரு கவிதை..உங்களுக்காக... எனது சமுதாய தரை விரிப்பிலிருந்து மூன்று இடங்களைக் கத்தரிக்கிறேன்.. மூன்றிலும் இரத்தம் சிந்தப்பட்டு உறைந்திருக்கிறது.. நான்காவது இடத்தில் தான் அதற்கு பயன் பட்ட கத்தியின் விளிம்பு துடைக்கப்பட்டிருக்கிறது.. ஒரு கல்லூரியின் மாணவிகளில் சிலர் பகடியிட்டு பாழ்கிணற்றில் வீசப்படும் முன் சிந்திய இரத்தத் துகள்கள் முதலிடம்.. ஆணவக் கொலை செய்வதற்குமுன் அனுபவிக்கப்பட்ட புதரின் அருகில் மதுரை வீரனின் முகமெங்கும் தெறித்து மீந்த குருதிப் புனலின் மிச்சங்கள் இரண்டாமிடம்.. குழந்தை கடத்தும் கும்பல் எனக்கூறி கூறு போட்ட இன்னமும் காயாத மூன்றாமிடம்.. கத்தரித்த தரை விரிப்பில் அரசியலும் பணமும் அச்சிட்ட ஒட்டுப்போட்ட வழவழ விரிப்பாய் மூன்றிடங்களில் ஒட்டித் தைக்கப்பட்ட சிவப்புக் கம்பளமாய் மீண்டும் விரிக்கிறேன்.. இனி ரத்தம் சிந்தினாலும் உங்களால் கண்டுபிடிக்க முடியாது... இதுதான் சிவப்புக் கம்பள வரவேற்பென்பது.. ராகவபிரியன்

நான் அந்த பாலத்தைச் சுமக்கிறேன்... நேற்றிலிருந்து அது என் தோளில் தொற்றிக்கொண்டிருக்கிறது.. இரண்டு மலைகளை இணைத்தபடி மூவாயிரம் அடி உயரத்தில் இருந்தது.. அதன் மீது மனிதர்கள் தங்களின் உயரத்தை சிலாகித்தபடி வியப்பின் அளவுகோலை சுயமியெடுத்தபடியிருந்தார்கள்.. இந்தப்பாலம் மனிதர்களை இணைக்கப்போவதில்லை.. காவிரிவிவசாயியின் வயிறென அமிழ்ந்து கிடந்தது பள்ளத்தாக்கு.. ஆங்கே ஒரு நதி வறுமைக்கோடாய் கண்ணுக்குத் தெரிந்தது.. சீவியெறிந்த அன்னாசிப்பழ கொண்டைக்குவியலின் பின்பக்கம் நின்றபடி நுழைவுச் சீட்டு விற்பவன் என் தோளில் கிடக்கும் பாலத்தை விற்றுக்கொண்டிருந்தான்.. பாலத்தை இறக்கி வைத்தால்ஒரு குழந்தையின் வன்புணர்வுக்கான நுழைவுச்சீட்டை விற்க முற்படுவான் ஏலம் எடுத்திருக்கும் அரசியல் குத்தகைக்காரன்.. நுழைவுத்தேர்வுக்காக மகளுடன் கடவுளின் நாட்டில் கால்வைத்தபோதுதான் அந்த பாலத்தைச் சுமக்க நேரிட்டது.. மகள் சொல்கிறாள்.. உனக்கு மாரடைப்பு வருவதற்குள்.. என் தோடுகளை அணிந்து கொண்டுவிடுவேன்.. நிச்சயம் மருத்துவராகிவிடுவேன்.. பாலத்தை இறக்கிவை... உன்னால் நிச்சயம் கவிஞனாகமுடியாது... ராகவபிரியன்