எட்டிப் பார்க்கிறேன்..

வட்டங்களாய் அடுக்கியிருக்கும்
காலங்களில் கால்வைத்திறங்க முடிந்த
கிணறைத்தான் எட்டிப் பார்க்கிறேன்..

பாச நீர் நிரம்பிய வட்டங்களில்
பச்சையங்கள் அப்பியிருக்கின்றன..

கால்வைத்தால் வழுக்கக் கூடுமெனினும்
ஒரு நினைவுக்கரப்பான் பூச்சி
நீர்பரப்பில் விடாமல்
தன் மீசையைச் சுத்தம் செய்ய..

எழுந்து சுவர் மோதித் திரும்பும்
அலைகளை அவ்வப்போது பார்க்கிறேன்..

கரப்பான் நீர் ஊற்றுக் கண்ணின்
மூலம் தேடி தேடிக் களைத்துப் போய்
உறங்கும் பொழுதொன்றில்..

பாசக் கயிறொன்றைப் பிடித்து
கிணறின் மடுவில் இறங்குகிறேன்..

ஊறிக் கிடக்கும் அத்தனையையும்
வெளியேற்றுகிறேன்..

கரப்பான்
களைந்த மீசைகள் மட்டும்
மிதந்தேயிருக்கின்றன..

மீசையற்ற கரப்பானாய்
பாசக் கிணறின் சுவர்களைத் தடவ
உள்ளங்கை ஈரமாகிவிடுகிறது...

ஊற்றுக் கண்ணை அடைத்திருக்கும்
சேற்றுப் பீழைகளையும்
வண்டல்களையும் வெளியேற்றி
மேலே பார்க்கிறேன்..

இனி கரப்பானின் தேடல்
தடையின்றித் தொடரலாம்..

மேலிருந்து
என்னையே எட்டிப் பார்த்துக்கொண்டிருக்கும்
மனைவி கேட்கிறாள்...
சந்திர வளைவு தெரிகிறதா..என..

சந்திர வளைவின் மேல் தான்
கிணறு கட்டப்பட்டிருக்கிறது..

அதற்கு மேல் கிணற்றில் ஊடுறுவ
எனக்கு அனுமதியில்லை..
சந்திர வளைவின் மின்னும்
தண்ணீர்த் திவலைகளின் ஒளியில்
கரப்பான் விழித்துக் கொள்கிறது..

வெளி வந்து கிணறை மூட முயன்றால்
புதிய ஊற்று
காலத்தின் மேல் வட்டம் வரை
தளும்பிக்கொண்டிருக்கிறது..

மீண்டும் எட்டிப் பார்க்கிறேன்...
ராகவபிரியன்